Mulisch en Haasse: de schrijver als BN’er

Harry Mulisch en Hella Haasse – ‘de Keizer van de Nederlandse literatuur’ en ‘de Grande Dame van de Nederlandse letteren’ – stierven op respectievelijk 30 oktober 2010 en 29 september 2011. Hoewel de media in beide gevallen het einde van een tijdperk inluidden en de schrijvers veel postume lof toekenden, kreeg Mulisch veel meer aandacht dan Haasse. Werd zijn werk dan zoveel meer gewaardeerd? Opmerkelijk is dat niet ‘Mulisch de schrijver’ extra in de belangstelling staat, maar voornamelijk ‘Mulisch de publieke persoon’ die controversiële uitspraken over Cuba deed en voor opschudding zorgde op het boekenbal. Harry Mulisch was behalve schrijver ook BN’er.

door Lisa Bouyeure

Literatuur blijft centraal in persoonsgerichte aandachtseconomie. Necrologieën van Meijsing en Komrij

In onze huidige beeldcultuur gaat de aandacht vaak uit naar personen in plaats van ideeën, een tendens die ook in de omgang met literatuur zichtbaar is. Schrijvers spreken niet enkel via hun boeken tot hun lezers, maar worden geacht hun werk persoonlijk te presenteren in de media. De titel van het op 22 december 2012 gepubliceerde Trouw-interview met Gerbrand Bakker, ‘”Help, ik moet naar De Wereld Draait Door”‘, spreekt boekdelen. Is deze interesse voor de persoon achter het geschrevene ook duidelijk in de media-aandacht rondom het overlijden van schrijvers?

door Tineke Wolting

‘De premier gedenkt hem!’ Necrologieën van de Grote Drie

Harry Mulisch werd na zijn overlijden in oktober 2010 door zowel de kranten als op de televisie groots geëerd; zelfs de premier sprak een aantal woorden tot de overledene, alsof er een staatsman of monarch was overleden. Een dergelijke herdenking viel Hermans (1995) en Van het Reve (2006) niet te beurt. Was dat het gevolg van een verandering in het medialandschap? Of had Mulisch een andere status dan de andere twee Groten en werd hij meer herdacht als BN’er dan als auteur?

door Eddy van Kuppevelt